- Hej, skarbie. – Uśmiechnął się Ash i cmoknął mnie w
policzek. Odepchnęłam go jednak.
- Nie myśl sobie, że tak po tym wszystkim po prostu
pozwolę ci mnie całować.
- Nie kochasz mnie już? Miśka, co ty mówisz?
- Nic. Zamknij się. Po prostu.. Nie potrafię ci wierzyć w
to wszystko.. Nie potrafię. Zresztą jak mogłeś jakby nigdy nic tu wejść i
przerwać mi rozmowę z Chazem? Jesteś z siebie dumny? To brawo. Ale zapomnij o
mnie. A podmuchać i podotykać to ty sobie możesz teraz tylko swój saksofon.
Złapałam torebkę w rękę i wyszłam wściekła stamtąd. Że
niby co to przepraszam miało być?! Ostatnio jakoś nie kojarzę niczego.. Ashton,
czyli mój były który rzekomo mnie zdradził, założył fundację, której każdy
członek pomaga spełniać marzenia biednym dzieciom.. Do fundacji należy Justin,
którego w jakiś dziwny sposób pokochałam i Jesse, który jest świetnym
człowiekiem i.. Też mi się podoba. Oprócz tego jest szczery Chaz, który nie
należy do fundacji i jest zajebistym kumplem. Dooobraa.. Nie wiem jak to
ogarnąć. Do tego trzeba by mieć nieporąbaną logikę, której ja nie posiadam
aktualnie..
Wróciłam do hotelu, była już noc. Justin wrócił. Leżał na
łóżku i spał. Wyglądał przesłodko. Aż chciałam się położyć obok niego.. No, ale
bez przesady.. Kurwa, jak ja mam się uporać z trzema facetami?
- Wróciłaś, mała? – Usłyszałam jego zachrypnięty i oschły
głos.
- Uhm. – Przytaknęłam i położyłam się na swoim łóżku.
Byłam wykończona.
- Widziałam się z Ashtonem.. – szepnęłam, żeby zagaić
rozmowę. Justin odwrócił głowę w moją stronę i włożył dłonie pod poduszkę,
patrzył mi w oczy, a ja jemu.
- I co w związku z tym?
- Nic. Po prostu chciałam, żebyś wiedział.
- Spoko. Co ci mówił?
- Że to wszystko to nieprawda, że.. No sam wiesz co
faceci mówią po zdradzie..
- Nie wiem co faceci mówią po zdradzie. Nigdy mi się to
nie zdarzyło.
- To miło z twojej strony, że w ogóle cię zainteresował
ten temat. I naprawdę dziękuję ci, że się mną przejmujesz..
Uśmiechnęłam się, a on w milczeniu obrócił się tyłem do
mnie.
- Nic nie powiesz?
- Nie ma sprawy.
Tośmy se pogadali.. Cóż. Muszę jakoś to znieść. Te jego
humorki..
Rano obudziłam się oczywiście pierwsza i pierwsze co
ujrzałam to zajebisty tyłek Justina.. Tak po prostu mi się rzucił w oczy. Był
przykryty kołdrą tylko 10 cm nad kolana. No wyglądało to apetycznie, nie powiem. Mogłabym
codziennie się budzić przy takim widoku.
Wstałam z łóżka niechętnie i pościeliłam je. Związałam
włosy w koczek na czubku głowy, niedbały jak wszystko co robię. Skierowałam się
do łazienki.
- Mm, kotku.. – mruknął Justin, przewalając się na łóżku.
- Że cooooo?! – przeciągnęłam i cofnęłam się przed
przekroczeniem progu do łazienki.
- Jezus! – Zerwał się szybko z łóżka, jakby się
wystraszył tego, co powiedział.
- Matko, kurwa, Justin! Weź.. Weźź.. Twój.. Jerry! –
krzyknęłam bardzo szybko, jednym, tchem i odwróciłam się w drugą stronę.
- Co? Yy.. Mój.. Ja pierdolę! – wrzasnął wciąż
przestraszony.
- Ja lepiej pójdę.. Sobie. Udawajmy, że nic nie
widziałam.
Prędko schowałam się za drzwiami od łazienki i spojrzałam
w lustro. Serce waliło mi jak młot pneumatyczny. To było strasznie krępujące.
Stanęłam przed lusterkiem i oparłam się o umywalkę. Westchnęłam głośno i
gapiłam się w swoje odbicie. Mimo, że chyba nie powinnam, uśmiechnęłam się.
Potem wzięłam prysznic i owinęłam się ręcznikiem. Wyszłam z toalety i wpadłam
na Justina, który trzymał dłoń owiniętą na prześcieradle, którym niezdarnie
zakrywał swoje narządy rozrodcze.
- Yy.. – powiedzieliśmy jednocześnie. Nie wiedziałam co
mu powiedzieć, w jego oczach widziałam nutkę zadowolenia, jakby go to bawiło.
- Justin.. Posłuchaj, ta cała sytuacja.. Wiesz, nie
chciałam, żeby to tak wyszło..
Przerwał mi. Złapał mnie za rękę delikatnie i spojrzał mi
w oczy. Wodziłam wzrokiem po całej jego twarzy, niby szukając oczu, ale tak
naprawdę po prostu bałam się w nie zerknąć.
- Spokojnie, strasznie się trzęsiesz. To nie była
przecież twoja wina. Nie powinienem był zasypiać bez chociażby bokserek. Ale..
No było strasznie gorąco i myślałem, że już nie wrócisz. A jak wróciłaś miałem
nadzieję, że obudzę się pierwszy i zdołam to ogarnąć. Wyszło jak wyszło. Trochę
mi głupio, że go widziałaś.. Nie jest może jakiś wspaniały, ale mam nadzieję,
że się przez to do mnie nie zraziłaś.
Podniosłam lewą brew i rozchyliłam lekko usta.
- Co ty mówisz? O czym ty mówisz? Przepraszam, bo trochę
chyba nie nadążam..
Spuścił wzrok.
- To ja przepraszam, że musiałaś go widzieć. Nie jestem
raczej typem chłopaka, który by się czuł z tym komfortowo.
- Hej, czemu? Przecież.. – Uśmiechnęłam się, a on
podniósł wzrok.
- Co przecież?
- No wiesz.. Po pierwsze.. Nie masz na co narzekać, bo
twój penis jest bardzo.. zadbany. I no.. całkiem, całkiem pod każdym względem –
zaśmiałam się.
- Naprawdę tak myślisz?
- Nie przywykłam kłamać. Zresztą.. Pewnie już wiele
dziewczyn ci to mówiło.
- No niekoniecznie – westchnął i puścił w końcu moją
rękę.
- Co masz na myśli? – zapytałam lekko podziwiona i
podeszłam do szafy. Zaczęłam przygotowywać sobie ubrania.
- Nie powiesz nikomu? – powiedział nieco niższym tonem i
usiadł przy stole w miejscu oddzielonym na kuchnię. Odwróciłam tylko do niego
wzrok i zatrzymałam ręce na jednej z półek.
- Nie powiem. Nie zdradzam przyjaciół.
- No dobra. – Pochylił się, opierając łokcie o kolana i
podrapał się w głowę niepewnie. Złożył dłonie w koszyczek. Był pełen
podenerwowania. Zamknęłam szafę i podeszłam do niego. Usiadłam na krześle obok
i położyłam dłoń na jego udzie.
- O co chodzi?
Przegryzł dolną wargę, co oznaczało, że intensywnie nad
czymś myśli. Spojrzał na moje łóżko, na swoje łóżko, w szklaną ścianę i na
samym końcu na mnie. Pogłaskałam go z delikatnym wahaniem się.
- Mów – ponagliłam go. – Przyjaciołom mówi się wszystko,
przyjaciele nie powiedzą innym nic.
Przysunęłam się bliżej do niego i włożyłam dłoń w jego
ulepiony z palców koszyczek.
- Dobra, muszę to komuś powiedzieć. Jestem… Jestem
prawiczkiem. I żadna dziewczyna przed tobą go nie widziała. Dlatego właśnie się
boję, że coś z nim nie tak.
Zaniemówiłam. Patrzyłam się na niego i zaciskałam palce
na jego dłoniach. Jak to wgl możliwe, że ktoś taki jak on może mieć
jakiekolwiek kompleksy?! Jak kurwa?! Jak?!
- Czemu nic nie mówisz? Powiedziałem coś nie tak, prawda?
– Zerwał się szybko i szykował do ucieczki przed rozmową ze mną.
- Nie, spokojnie, Justin, spójrz na mnie.. – szepnęłam i
wstałam za nim. Zbliżyłam się do niego. Jego wzrok i zaciśnięte mocno wargi
zdradzały wszystko. Znowu chciał płakać. Był strasznie przybity. Potwornie
słaby psychicznie. A zawsze myślałam, że to ja mam zepsuta psychikę..
Dotknęłam opuszkami palców jego policzka i obróciłam jego
głowę w moją stronę, żeby odważył się spojrzeć mi w oczy.
- To nic złego, Justin. Ja też jeszcze nie odbyłam stosunku.
Powiedziałabym raczej, że jesteś niezwykle rzadkim diamentem skoro tak długo
udało ci się nie ulec pokusie.
Uśmiechnęłam się, a jego powieki lekko zadrżały. Spuścił
wzrok na moje usta, jakby nie potrafił nic mi na to odpowiedzieć. Co się stało
z tym Justinem, który niszczył dom dziadków dla zabawy i zwalał wszystko na
swoich kolegów? Co się stało z Justinem, który wydzierał się na cały głos kiedy
zobaczył łabędzia, który „zaczepiał” swoje oko butelką z wodą? … Co z nim?
Gdzie on się podział? Nie wiem. Miałam jakiś nawał dziwacznych myśli. Bieber
miał straszne wahania nastrojów. Nie potrafiłam go rozgryźć. I to mnie w nim..
pociągało? Chwilunia… Ale? Jak? Że co? Że on mnie pociągał niby? Ee..
Przecież.. No nie no bez jaj.
Dobra, szczerze to już nie wiem co jest między nami. Nie
mam pojęcia. Z Ashtonem łączyła mnie miłość. Z Jesse’m wielka sympatia.. Ale z
Justinem? A no tak. W moim życiu jeszcze przez pewien rozdział był Chaz, ale
Chaz to tylko kumpel. Dobry kumpel. Nic poza tym.
Myślałam tak, myślałam, aż poczułam jak Justin mnie
obejmuje. Westchnęłam głośno i wtuliłam się w niego.
- Justin..
- Tak, Moony?
- Kocham cię. – Uśmiechnęłam się i poklepałam go po
pleckach. Odchylił się do tyłu i spojrzał mi w oczy, swoimi napełnionymi
szczęściem i zadowoleniem paczadełkami.
- Naprawdę? – Jego warga drgnęła lekko w bok, jakby miał
się uśmiechnąć, ale tego nie zrobił. Był bardzo poważny we wszystkim, co mogło
zmienić jego życie.
- To znaczy… Tak po przyjacielsku. Jak najlepszego
przyjaciela.. Niemalże jak brata.
- A… cha.
A żeby o tym wszystkim zapomnieć co zrobiłam? O nie,
nie.. Nie jestem popieprzoną samobójczynią. Nigdy w życiu bym tak nie
stchórzyła i się nie zabiła. To by było bezsensowne. Naprawdę bezsensowne. Jest
zbyt wiele rzeczy na tym świecie, które tylko pragną, żeby je odkryć.. Jest
zbyt wielu ludzi, którzy tylko czekają, żeby ich poznać. Jest zbyt wiele
niedokończonych zadań, niedokończonych miłości i niespełnionych marzeń. Nie
mogłabym się tak po prostu zabić. To tak jakby.. No nie wiem, otworzyć dobrą
Nutellę, po czym wyrzucić cały słoiczek do kubła. Bez sensu, prawda? Nie można
tak bezczynnie z wszystkiego rezygnować. Trzeba walczyć i się nie poddawać. Do
końca, dopóty dopóki starczy sił.
Wiecie czym zwalczam ból i niepewność? Muzyką. Tak
naprawdę to bez muzyki bylibyśmy niczym. Jest tyle niesamowitych piosenek..
Tyle rodzajów muzyki, tylu piosenkarzy.. Jest tyle rzeczy, które nas różnią..
Ale nie znam osoby, która nienawidziłaby muzyki. Każdy musi czegoś słuchać.
Nieważne czy słucha 50 Centa czy Mozarta, nieważne czy słucha własnych myśli
czy hałasujących robotników lub kropli deszczu. Wszystko jest muzyką. Muzyka
jest wszystkim. I chyba właśnie dlatego uciekam w świat muzyki kiedy coś mnie
trapi.
Obserwując jego kroki zwrócone w moją stronę zauważyłam,
że Jes jakoś utyka. Podał mi torebkę.
- Jesse.. Co ci się stało w nogę?
- Mnie też zaatakowano. Chcieli zgwałcić dziewczynę, z
którą rozmawiałem o fundacji..
Wiecie co? Przestałam go słuchać. Można by się
zastanawiać dlaczego skoro go w jakiś sposób pokochałam, ale ja dobrze wiem
czemu przestałam go słuchać. Zdałam sobie sprawę, że z tego nic nie będzie.
Słyszałam jak opowiadał mi, że musi pomóc tamtej dziewczynie, że chce być jej
bohaterem.. I widziałam w jego oczach miłość, kiedy o niej mówił. Nie było
żadnego sensu go niszczyć. Dobra, a tak na serio? Jaki był mój powód? W sumie
sama nie jestem w stanie tego wytłumaczyć, ale.. Gdzieś z głębin miasteczka
usłyszałam „One Time”. To mną poruszyło. Nie wiem, naprawdę nie mam pojęcia
czemu. Potem usłyszałam „One Less Lonely Girl” i w końcu „Baby”. Pożegnałam się
z Jesse’m i poszłam sprawdzić co tam się dzieje. Dobra, dobra.. Nie poszłam
tylko pobiegłam. Nie łapcie mnie za słówka, bo za daleko nie dojdziemy z takimi
relacjami :P
Więc co tam się działo? Zebrała się masa ludzi, była
ogromna scena, a na niej kto? Justin Bieber. Ten sam Justin, który 3 lata temu
przestał dawać koncerty. Niesamowite. Ponadto.. Był uśmiechnięty. A to było u
niego ostatnio niezwykle rzadko spotykane. Kiedy usłyszałam pierwsze nuty „Born
To Be Somebody” po moich policzkach zaczęły spływać łzy. Łzy szczęścia.
Potrafiłam z Justina twarzy wyczytać, że tym jednym, małym koncertem chce odbudować
wszystko od nowa i wrócić do tego, kim był kiedyś. W jego spojrzeniu widziałam,
że chce się zmienić. Nie wiem jakim cudem potrafiłam dostrzec takie rzeczy..
Może to ta Latte rano mi zaszkodziła. Wszystko było możliwe. I wszystko było
podejrzane.
Podeszłam bliżej tej sceny, żeby mnie zauważył i
wiedział, że tam byłam, że byłam w stanie go wspierać. Jego głos był zupełnie
inny niż głos Jesse’go. Był prawdziwy i szczery, a każde słowo, które
wydobywało się z jego ust sprawiało wrażenie unikalnego i ulotnego, jakby miało
dotrzeć do naszych serc, a tam się roztopić, zostawiając po sobie przyjemny
ślad, leczący wszystkie możliwe rany.
Wtedy podszedł do krańca sceny, fanki zaczęły piszczeć mi
do ucha z niesamowitą ilością decybeli. Justin zeskoczył ze sceny i podszedł do
mnie z mikrofonem.
- Jaką piosenkę mam zaśpiewać? – spytał i podał mi
mikrofon.
Spojrzałam na niego dosyć dziwnie, przez chwilę poczułam
się jak jego fanka, którą kiedyś byłam. Oddałabym życie tylko, żeby móc
zobaczyć jeszcze raz jego nieskazitelny uśmiech. Jako taka Belieberka czułam
się jedyna na 7 miliardów, ale tak naprawdę przecież byłam tylko jedną z
jakichś 40 milionów. Nie mogłam się zdecydować na żadną piosenkę. W końcu
pozostało mi Dr Bieber albo Speaking In Tongues. Z tymi piosenkami miałam
najlepsze wspomnienia. Kiedy nauczyłam się całego tekstu Speaking In Tongues i
na astrofizyce śpiewałam go w kółko, chłopak z mojej ławki wziął mnie w objęcia
i pocałował. Taa, chodziłam z nim przez pół roku po czym przeniósł się do
Oxfordu. Jebanyy. I dlatego wybrałam Dr Bieber, opowiadające połowę mojego
życia.
- Dr Bieber.
Justin podszedł do Kenny’ego.. Matko, jak ja go dawno nie
widziałam.. Kochany Keniak. Justin wskoczył na scenę, a Kenny wziął mnie na
ręce i zaniósł mnie.. No tak. Na scenę do Justina. Nie za bardzo kontaktowałam,
widząc te miliony dziewczyn i chłopaków ustawionych pod sceną.
- Musisz mi pomóc, zgadzasz się na to? – zapytał, słodko
się uśmiechając i obejmując mnie w pasie jedną ręką.
- Ymm.. No pewnie – zaśmiałam się.
Dwóch „chudych-wysokich” przyniosło mi ogromny fioletowy
fotel z napisem „Fan #1”. Był cały pierzasty i futrzasty. Bardzo mięciutki i
wygodny. Szybko na nim usiadłam i założyłam nogę na nogę. Justin pierwszy raz
wykonał „Dr Bieber” dla fanki zamiast „One Less Lonely Girl”. Dostałam
przeogromny bukiet róż, prawie większy ode mnie i spokojnie wysłuchiwałam jak
śpiewa mi piosenkę. Czułam się, jakby to ujęła Rihanna – Only Girl In The
World. Uśmiech z mojej twarzy nie znikał bardzo długo.
Aww.. <3 ! Końcówka najlepsza !
OdpowiedzUsuń